Als je in Vancouver bent, moet je volgens mij de Capilano Suspension Bridge gezien hebben. Ik dacht dat het gewoon een brug was. Maar daar ben ik net achter gekomen, het is veel meer. Met z'n vieren zijn we net naar Vancouver noord gegaan om de brug te gaan bekijken. En dat gaat niet zo maar. Eerst met de fiets naar de skytrain, dan over naar de seabus (wat eigenlijk gewoon een ferry is) om naar de overkant van het water te komen. Dan nog een bus en dan ben je er eindelijk. Het ging verbazend snel, want alles sloot op elkaar aan.

De Suspension Bridge bleek een soort van attractiepark te zijn, maar dan anders. De entree was pittig, of in ieder geval meer dan we hadden verwacht. Maar het was het zeker waard. Het is een groot park in een soort van regenwoud. Overal zie je mooie, bijzondere bomen en daarboven, onder en in zijn allemaal bruggen met elkaar verbonden, zodat je overal kan komen. De brug waar het allemaal om draait is een enorme grote hangbrug die erg wiebelde. Maar het uitzicht vanaf de brug was echt fantastisch. Het weer is gelukkig ook nog steeds goed, dus we hebben er van genoten. Morgen schijnt het weer regenachtig te worden, dus dat is wat minder.

Ik moet zo weer aan het werk. Ik verwacht vanavond niet zo heel veel drukte. Er is geen schaatsen vandaag, dus er zullen veel mensen Vancouver en omgeving zijn gaan ontdekken. Vanavond is ook de Hollandse avond wat betekent dat alleen maar Nederlanders naar binnen mogen, maar dat zal wel los lopen denk ik. Gerard Joling treedt op en we gaan eerder dicht. Jahoe. Om 0.00 uur moet iedereen weg zijn, zodat we dan met de hele crew een crewborrel hebben. Daar kijkt iedereen al naar uit. Hihihi. Morgen de 10 kilometer, dus ik denk dat het dan aardig druk zal worden. En we gaan natuurlijk weer voor een medaille!