Dan ben ik hier al meer dan een week, maar ik had nog geen avondshift gedaan. Gisteren was mijn vuurdoop dus haha. Trouwens de garderobechicks hebben sinds vrijdag een vaste kracht erbij. Rob springt dagelijks bij en daar zijn wij erg blij mee. Een extra persoon scheelt echt heel erg. Dat heb ik gisteren ook gemerkt.

Maar voordat ik met mijn shift begon, heb ik van mijn vrije 'dag' genoten. Laat in de ochtend ben ik met de skytrain naar Vancouver gegaan. Overdag ziet het er weer heel erg anders uit, dan 's avonds. Wat een mensen en wat is het heerlijk om om je heen te kijken. Wat wel opvalt dat Canadezen erg goed zijn in het vormen van rijen. Bij ons bij de garderobe merk je het al, dat ze netjes in een rij staan. De Nederlanders staan allemaal door elkaar aan de desk. In Vancouver zie je overal rijen. En dan niet van een paar personen, maar soms echt honderden. Middenin Vancouver is er een kabelbaan gemaakt en daar kan iedereen vanaf. Ik liep er langs en zag zo'n Eftelingbordje staan met de wachttijd. De mensen sloten gewoon aan waar stond dat de wachttijd vanaf hier vijf uur is. Niet te geloven toch? Ook wilde ik eens zo'n fantastische, waarschijnlijk ranzige hotdog proberen bij zo'n kraampje. Vergeet het maar, die rij is ook ruim een half uur. Ook bij kroegjes moet je buiten in de rij staan en moet je je paspoort kunnen tonen. Er mag hier niet geschonken worden onder de 19 jaar.

Wel grappig is dat je door de HHH jas door onbekenden wordt aangesproken. Vooral door Canadezen. You are from the Heineken House. That's great. Hahaha je voelt je een kleine beroemdheid. Trouwens over beroemdheden gesproken. Ik heb het niet meegekregen gisteren. Maar NIck, Simon en Jan Smit zijn gisteren met ons naar het hotel gefietst. Ik zat natuurlijk weer in de voorste rij fietsers en heb er niets van gemerkt. Maar ze slapen in ons hotel, dus dat is best grappig toch?

Nu maar even ontbijten/lunchen en me weer rustig voorbereiden op de avondshift. Het is gisteren wel een tijdje zo druk geweest, dat we allemaal keihard hebben gelopen. Op een gegeven moment merk je dat iedereen binnen is en het weer iets rustiger wordt. Tot sluitingstijd. Het viel me alles mee, maar je zit/staat zeker niet stil.