Vreugde en teleurstelling

Ik was erbij en het is niet prima (volgens het liedje van Wolter Kroes dat ik dagelijks een paar keer hoor is het wel prima

Ik zat in een vak met allemaal vrienden van Bob de Jong, dus dat was wel gezellig eigenlijk. En ik heb hard zitten mee juichen. Je voelde de sfeer zo goed in het stadion. Dat was echt helemaal super. Toen Bob reed, ging mijn tribune uit z'n dak. Hij reed een mooie tijd, niet zo goed als vier jaar geleden, maar een medaille zat er zeker in.

En toen kwam Sven. Alle ogen zijn de hele tijd al op hem gericht. Of op zijn vriendin Naomi van As (die zat een vak onder mij. Mart Smeets zat trouwens boven mij met zijn kleine studiootje). En hij reed zo fantastisch. Elke keer als hij over de finish reed, keek iedereen naar het bord en als de rondetijd weer sneller was, hoorde je een seconde later het gejuich. Ik zat precies bij een bocht en dan zag je hem mooi gestroomlijnd langskomen. Niets kon meer mis gaan. Toen hoorde ik een meisje achter me gillen, 'hij is niet van baan gewisseld'. En heel snel zag iedereen dat hij in dezelfde baan reed als zijn Russische tegenstander. Het gejuich ging een beetje over in verbazing en niet weten wat er ging gebeuren. Iedereen probeerde hem wel op te peppen, maar het ging niet. Op het scherm zagen we de Koreaan al juichen. Sven finishte en hij was echt boos toen zijn coach hem vertelde dat hij niet gewisseld had. Wat betekende dit nu? De speaker in het stadion riep om dat Sven gediskwalificeerd was. Hetzelfde meisje achter me begon te huilen. Een ander meisje schopte hard tegen een prullenbak aan. Niemand kon het geloven, net als Sven. Ik heb nog wel de vrienden van Bob gefeliciteerd en ben terug gereden naar m'n hotel. Nog een beetje niet beseffend wat er is gebeurd. Toch is er wel een feestje vanavond denk ik, want Bob heeft wel mooi die gouden plak te pakken.

Misschien ga ik morgen wel weer naar een wedstrijd. Ik ben ingeloot bij de 5000 meter vrouwen. Ik weet alleen nog niet of ik ga. Dat ligt aan de prijs en of ik over de teleurstelling heen ben. Dat zal wel goed komen. Ik ga me maar weer eens voorbereiden op een avonddienst.

Suspension bridge

Als je in Vancouver bent, moet je volgens mij de Capilano Suspension Bridge gezien hebben. Ik dacht dat het gewoon een brug was. Maar daar ben ik net achter gekomen, het is veel meer. Met z'n vieren zijn we net naar Vancouver noord gegaan om de brug te gaan bekijken. En dat gaat niet zo maar. Eerst met de fiets naar de skytrain, dan over naar de seabus (wat eigenlijk gewoon een ferry is) om naar de overkant van het water te komen. Dan nog een bus en dan ben je er eindelijk. Het ging verbazend snel, want alles sloot op elkaar aan.

De Suspension Bridge bleek een soort van attractiepark te zijn, maar dan anders. De entree was pittig, of in ieder geval meer dan we hadden verwacht. Maar het was het zeker waard. Het is een groot park in een soort van regenwoud. Overal zie je mooie, bijzondere bomen en daarboven, onder en in zijn allemaal bruggen met elkaar verbonden, zodat je overal kan komen. De brug waar het allemaal om draait is een enorme grote hangbrug die erg wiebelde. Maar het uitzicht vanaf de brug was echt fantastisch. Het weer is gelukkig ook nog steeds goed, dus we hebben er van genoten. Morgen schijnt het weer regenachtig te worden, dus dat is wat minder.

Ik moet zo weer aan het werk. Ik verwacht vanavond niet zo heel veel drukte. Er is geen schaatsen vandaag, dus er zullen veel mensen Vancouver en omgeving zijn gaan ontdekken. Vanavond is ook de Hollandse avond wat betekent dat alleen maar Nederlanders naar binnen mogen, maar dat zal wel los lopen denk ik. Gerard Joling treedt op en we gaan eerder dicht. Jahoe. Om 0.00 uur moet iedereen weg zijn, zodat we dan met de hele crew een crewborrel hebben. Daar kijkt iedereen al naar uit. Hihihi. Morgen de 10 kilometer, dus ik denk dat het dan aardig druk zal worden. En we gaan natuurlijk weer voor een medaille!

Nog meer goud

E n het is weer raak. Goud voor Ireen Wust. Ik was vanmiddag aan het werk en heb de race live op het tv-scherm gezien. Wat was het spannend zeg. We hebben met iedereen bij de garderobe staan duimen en juichen toen het was gelukt. Je hoorde in het hele HHH een gejuich. Weer goud. En zoals Humberto Tan vandaag tijdens de huldiging zei: ,,op het koningsnummer voor de mannen en vrouwen is er nog nooit in de Nederlandse geschiedenis een man en vrouw geweest die allebei goud haalden. Jullie zijn de koning en koning.' De hele zaal van het HHH stond toen op z'n kop. En dat was nog maar het begin. Ireen was zichtbaar aan het genieten van al die aandacht en het juichende publiek. Op de vraag van Humberto wat ze nog meer wilde, antwoordde de Brabantse nuchter: ,,nog meer goud.' Daar was het HHH publiek er helemaal mee eens.Dat Guus Meeuwis haar huldigde maakte het plaatje compleet. Ireen ging samen met het publiek helemaal uit haar dak.

Daarna kon de avond natuurlijk niet meer stuk. Guus gaf een concertje weg van drie kwartier en iedereen zong uit volle borst mee. Nou ja de Canadezen natuurlijk niet, maar zij waren leuk aan het mee swingen. Zij kunnen de Nederlandse muziek blijkbaar wel waarderen. En met het laatste nummer van Guus ''t Dondert en 't bliksemt' ging iedereen, behalve ik natuurlijk haha, mee in de polonaise. Volgens mij weten de Canadezen niet waar ze mee bezig zijn, maar ze doen vrolijk mee. Alleen het bier-gooi-werk konden ze niet waarderen. Hahaha, Dat hoort ook wel bij ons denk ik. Niet dat ik er nu blij mee ben, want ik ga nu slapen met bier in mijn haar en het ruikt niet al te lekker. Morgen is het nadat ik m'n haar heb gewassen weer verdwenen.

Ik heb trouwes morgen weer avonddienst, dus dat betekent dat ik overdag weer iets kan ondernemen. Ik heb afgesproken om naar Vancouver noord te gaan voor een bepaalde hangbrug. Geen idee hoe of wat, maar daar kom ik nog wel achter. Welterusten.

Ijshockey

Voor mij geen huldiging vanavond van Mark Tuitert in het HHH. Ik heb gelukkig tijdens mijn dagdienst wel naar de race kunnen kijken en ik kan je vertellen dat wij het allemaal heel erg spannend vonden. Een gejuich steeg op, toen de laatste rit gereden was. En toen waren we met een heel clubje nogal in dubio. Wij hadden namelijk van het HHH kaartjes gekregen voor de ijshockeywedstrijd Duitsland tegen Wit-Rusland. En daar wilde ook iedereen graag heen.

Voor mij was de keus toch wel snel gemaakt. Ik had al een huldiging meegemaakt van Sven, dus ik wist ongeveer hoe het was. Alhoewel volgens mij vanavond Willem-Alexander, Maxima en de kids erbij waren. Maar zo'n ijshockeywedstrijd had ik nog nooit meegemaakt. Wij hadden super goede plaatsen. In ieder geval konden we het allemaal enorm goed overzien. De spelregels van ijshockey weet ik niet precies. Ja, dat er veel mag en kan. Maar hoe dat toch steeds gaat met al die wissels die heen-en-weer gaan, geen idee. Maar dat was ook niet nodig, want de wedstrijd was onwijs spannend. Duitsland kwam al vroeg op voorsprong, Wit-Rusland maakte de gelijkmaker niet snel daarna. Daarna werd Wit-Rusland steeds beter en verdedigde Duitsland minder. Uiteindelijk werd het 3 tegen 5 voor Wit-Rusland. Echt super om dit gezien te hebben. En zeker weten, het gaat er hard aan toe.

Ik ga nu snel slapen, want het is al laat en ik moet morgen weer heel vroeg dagdienst draaien. Maar 's avonds komt Guus Meeuwis en wie weet een huldiging van de vrouwen. Je weet maar nooit, maar ik ga er een feestje van maken

Stanley park

Het was gisteren perfect weer. Met een groepje meiden zijn we daarom naar Vancouver gegaan. Downtown aangekomen, zijn we langs het water naar de olympische vlam gegaan. Heel gaaf om te zien. Maar natuurlijk staat er ook weer een rij om m nog dichterbij te zien. Daar hadden wij geen behoefte aan. Dus zijn we doorgelopen en hebben we fietsen gehuurd.

Op de fiets zijn we naar Stanley Park gereden. Echt helemaal super. Je rijdt dan voor de skyline van Vancouver en je ziet de mooiste dingen. We hebben een route rondom het park gevolgd en dan rij je helemaal langs de zee. Je verwacht niet dat het de zee is, maar je ruikt het wel. De foto's zeggen alles. Ik hoop dat ik die vanmiddag erop kan zetten, want ik ga nu ook weer even een stukje fietsen. Maar dan in Richmond. Kijken of dat wat is.

En oja, de huldigingen van Laurine en Annette waren ook gisteren in het HHH. Daar heb ik niet heel veel van mee gekregen omdat ik aan het werk was. Ik merkte dat het onwijs druk was ja, want we hebben met z'n allen onze benen uit ons lijf gelopen haha. En tijdens de huldiging was het ineens rustig. Alleen wat Canadezen die er vandoor gingen. Ik heb het wel meegekregen op de tv scherm hoor wat wij bij de garderobe hebben hangen, maar ik kan niet echt vertellen wat er gezegd en gedaan is. Ik zag in ieder geval wel twee enorm blije sporters op het podium staan. En zo zien we het graag natuurlijk. We willen alleen maar meer medailles. In het HHH is er ook een medaille wand zodat je kan zien hoeveel medailles Nederland nu heeft gehaald. En gelukkig zijn er weer twee bij. Maar er kan nog meer bij...

Kaassouffle

Gisteren heerlijk in Vancouver gelopen. Met z'n zessen de toerist uitgehangen. De OS blijven hot hier en je hebt zo'n superstore waar ze alles van de OS verkopen. Daar moesten we gewoon een half uur in de rij staan om binnen te komen. Maar ik heb wat echte OS spullen, zoals een muts en de wanten waar iedereen mee loopt. Of ik het in Nederland nog zo leuk vind weet ik niet, maar ik heb ze. En hier is het heel bruikbaar, want 's nachts koelt het echt flink af. Zeg maar ongeveer Nederlandse temperaturen haha.

In het HHH verkopen ze allemaal heerlijk producten. Naast de broodjes met Canadeze zalm, zijn er natuurlijk ook typische Nederlandse producten, zoals een broodje kroket, patat met mayonaise, zuurkool met worst en hutspot. De stamppotten worden echt op een leuke manier geserveerd, in een puntzak friet (die is wel heel stevig hoor) met een paar worstjes erin. Ziet er echt lekker uit. En als ik de Canadezen mag geloven, vinden zij het ook om te smullen. Ook de broodjes kroket of croquet zoals zij het zeggen.

Zelf ben ik meer van de kaassouffle. En die hebben ze gelukkig ook, alleen die had ik nog niet op. Dat hoorden drie mannen gisteren aan de toonbank bij de kassa. En zij vonden dat wij bij de garderobe die heerlijke kaassouffle moesten proberen. Dus heel erg lief hebben zij ons er zeven gestuurd. En ze waren heerlijk, met een pittige bite. Daar hebben we allemaal van genoten. Dus bij deze nogmaals Ruud en vrienden bedankt!

Nu ga ik met een clubje naar Stanley Park in Vancouver. Schijnt echt super mooi te zijn. De zon schijnt weer, dus dat komt goed!

Het zonnetje schijnt

Dat was het eerste wat ik dacht en zag vanmorgen. Ik werd wakker, deed de gordijnen open en zag die stralende zon. Ik weet niet of jullie in Nederland nog weten hoe de zon eruit ziet. Maar hier tijdens de Winterspelen in Canadag schijnt de zon volop. Ik schat dat het hier in de zon weer zo'n 14 graden is. Wel is het zo, dat zodra de zon weg is, het een stuk kouder is. En 's avonds helemaal. Dan regent het ook vaak. Wat dat betreft lijkt het hier wel Nederland in de herfst ofzo.

Ben even aan het bedenken of er gisteren veel bijzonderheden zijn gebeurd. Overdag heb ik een beetje door Richmond heen gefietst en ben ik naar een van de grote 'malls' hier geweest. Daarna weer aan het werk geweest. Het was niet heel erg druk. Dat kan misschien ook komen, omdat we weer een extra persoon erbij hebben in de garderobe voor een paar dagen. Trouwens ik hoorde, alweer niet gezien, dat prins Willem Alexander en Maxima door het HHH zijn gelopen. Zij hebben een aparte ingang, dus zijn ze niet langs de garderobe gelopen. Rob, die ook bij ons werkt, staat ook een paar uur per dag in de merchandiseshop. En hij heeft ze wel gezien. Maxima stelde zelfs een paar vragen en hij is met hen op de foto geweest. Maar goed dat hij ook bij ons werkt, want daarom weet ik het nu wel.

Wat hier trouwens een enorme handel is, is het verzamelen van 'pins'. Je weet wel, van die speldjes met allemaal verschillende dingen erop. Je hebt hier ook heel veel mensen in Canada die dan aan 'trading' doen. Toen ik van de week in Vancouver liep, kwam iemand naar me toe en zei, you wanna trade? Bij de garderobe krijgen we best veel pins gratis van mensen. We vragen er niet om, maar ze willen ze graag geven. En normaal gesproken zou ik helemaal niet van die pins willen. Wat moet je ermee.? Maar hier ga ik graag mee in de verzamelwoede. Hahah, ik zal van de week eens een foto maken van al die pins, dan zie je hoe het hier is.

Nu ga ik met een paar meiden Vancouver weer in. Eens kijken of we de olympische vlam ergens kunnen spotten.

Eerste avondshift

Dan ben ik hier al meer dan een week, maar ik had nog geen avondshift gedaan. Gisteren was mijn vuurdoop dus haha. Trouwens de garderobechicks hebben sinds vrijdag een vaste kracht erbij. Rob springt dagelijks bij en daar zijn wij erg blij mee. Een extra persoon scheelt echt heel erg. Dat heb ik gisteren ook gemerkt.

Maar voordat ik met mijn shift begon, heb ik van mijn vrije 'dag' genoten. Laat in de ochtend ben ik met de skytrain naar Vancouver gegaan. Overdag ziet het er weer heel erg anders uit, dan 's avonds. Wat een mensen en wat is het heerlijk om om je heen te kijken. Wat wel opvalt dat Canadezen erg goed zijn in het vormen van rijen. Bij ons bij de garderobe merk je het al, dat ze netjes in een rij staan. De Nederlanders staan allemaal door elkaar aan de desk. In Vancouver zie je overal rijen. En dan niet van een paar personen, maar soms echt honderden. Middenin Vancouver is er een kabelbaan gemaakt en daar kan iedereen vanaf. Ik liep er langs en zag zo'n Eftelingbordje staan met de wachttijd. De mensen sloten gewoon aan waar stond dat de wachttijd vanaf hier vijf uur is. Niet te geloven toch? Ook wilde ik eens zo'n fantastische, waarschijnlijk ranzige hotdog proberen bij zo'n kraampje. Vergeet het maar, die rij is ook ruim een half uur. Ook bij kroegjes moet je buiten in de rij staan en moet je je paspoort kunnen tonen. Er mag hier niet geschonken worden onder de 19 jaar.

Wel grappig is dat je door de HHH jas door onbekenden wordt aangesproken. Vooral door Canadezen. You are from the Heineken House. That's great. Hahaha je voelt je een kleine beroemdheid. Trouwens over beroemdheden gesproken. Ik heb het niet meegekregen gisteren. Maar NIck, Simon en Jan Smit zijn gisteren met ons naar het hotel gefietst. Ik zat natuurlijk weer in de voorste rij fietsers en heb er niets van gemerkt. Maar ze slapen in ons hotel, dus dat is best grappig toch?

Nu maar even ontbijten/lunchen en me weer rustig voorbereiden op de avondshift. Het is gisteren wel een tijdje zo druk geweest, dat we allemaal keihard hebben gelopen. Op een gegeven moment merk je dat iedereen binnen is en het weer iets rustiger wordt. Tot sluitingstijd. Het viel me alles mee, maar je zit/staat zeker niet stil.